بهار

امروز ششم می دوهزار و شانزده بود، هوا داره کم کم خوب میشه، درختا پر از شکوفه شدن، از هر خیابونی که رد میشی شاخه های پر از گل های رنگارنگ از دیوار حیاط خونه ها خودنمایی میکنن ، خلاصه بهارو میشه با تمام وجود لمس کرد. دیگه لباس های ضمخت زمستونی رفته ته کمدها و مردم با خوشحالی با یه لباس سبک میان بیرون و از هوای بهاری لذت میبرن. آخر هفته ها پارک ها خیلی شلوغ میشه، جمعیت زیادی از بچه و پیر و جوون میان تو پارک ها و بساط کباب و بازی و تفریح به راهه.

وقتی هوا خوب میشه حس غربت هم کمتر میشه، یعنی راحت تر میشه غربتو تحمل کرد، و میشه به جنبه های مثبت هم رسید.

توی غربت آدم خیلی چیزا یاد میگیره، خیلی چیزا که توی ایران نمیدونستی یا در موردش اشتباه فکر میکردی.

من اینجا فهمیدم که افغانی ها آدم های خیلی خوبی هستن، تمام افغانی هایی که من اینجا دیدم، مودب، تحصیل کرده و خوش برخورد بودن و هر کمکی از دستشون بر بیاد برات میکنن. اینکه صرفا به این خاطر که یه تعدادی ازاونا توی ایران یه کارایی کردن و وجهه هم وطنانشونو خراب کردن نباید باعث بشه ما در مورد همشون یه جور فکر کنیم، برعکس، من الان کلا نظرم عوض شده و خیلی بهشون احترام میزارم.

مردم ترکیه بسیار شبیه ایرانی ها هستن، از نظر فرهنگی، آداب و رسوم، مهمان نوازی ، سبک زندگی و اعتقادات، نقاط مشترک خیلی زیادی داریم. اولین باری که من با یک ترک اهل ترکیه دوست شدم از دیدن شباهت های زندگیشون به خودمون خیلی تعجب کردم و برام جالب بود. بسیار خون گرم، مهربان و دوست داشتنی هستند.

یه بار هم با یه خانم اوکراینی آشنا شدم. اوکراینی ها مردم ایرانو آدم های متمدن و با کلاسی میدونن و براشون احترام قایلن، و البته باید بگم خودشون هم از این قاعده مستثنا نیستند.

در جمع مردم کشورهای خاورمیانه چه اونایی که نام بردم و چه کشورهای دیگه مثل لبنان، سوریه و عراق، انسان های با فرهنگ و اصیلی هستند، به خصوص نسبت به بعضی از کشورهای آسیای جنوب شرقی.

و اما خود کانادایی ها بسیار انسان های خوش برخورد و مودبی هستن و در جمع من هیچ وقت به موردی که نشان دهنده تبعیض نژادی باشه برنخوردم. کانادایی ها آدم های خیری هم هستن. متاسفانه چندروز پیش جنگل های یکی از شهرهای شمال آلبرتا به نام فورت مک موری دچار آتش سوزی شده که البته همچنان ادامه داره و به علت باد و خشکی درختان هنوز نتونستن مهارش کنن، و دولت دستور تخلیه شهر و داده، اکثر مردم اونجا اومدن سمت ادمونتون و توی کمپ های نزدیک شهر اسکان داده شدن. دیروز توی کالج ما اومدن گفتن هر چی که میتونین براشون بیارین چون بعضیاشون فقط تونستن با لباس تنشون فرار کنن و بیان اینجا. امروز یه خرده وسیله و مواد خوراکی بردم کالج برای کمک، دیدم مقدار قابل توجهی کیسه مملو از لباس و مواد شوینده و ضروریات دیگه جمع شده، که برام جالب بود، حتا یکی از بچه های کلاس ما میگفت ما یه اتاق خالی داریم که میتونیم یه خانواده را توش اسکان بدیم. البته این خیر بودن توی ایران چیز عجیبی نیست ولی میخوام بگم اینور دنیا هم مردم خوب خودشو داره.

در واقع وقتی مهاجرت میکنین مثل این میمونه که توی چندین کلاس به طور هم زمان شرکت کرده باشین و بخواین یا نخواین خیلی چیزهای جدید یاد میگیرین و این از مزایای مهاجرته.

نکته دیگه ای که اینجا میخوام بگم اینه که جدیدا به پدر و مادرها به راحتی و در عرض مدت کوتاهی ویزا میدن، و نیازی نیست مدت زیادی در انتظار بمونین.

به امید موفقیت برای همه